Przekaż 1,5 % Twojego podatku na wsparcie działalności ZUL. Nr KRS 0000682444
Im Februar 2017 entstand die Idee zur Gründung der Westpommerschen Volkshochschule, einer privaten Einrichtung, die sich vorwiegend an Erwachsene im ländlichen Raum richtet. Aufgrund der Nähe zur Bundesrepublik Deutschland beabsichtigen die Organisatoren, einen wesentlichen Teil der Aktivitäten der Einrichtung dem Deutschunterricht (für Polen) und dem Polnischunterricht (für Deutsche) zu widmen und so einen umfassenden interkulturellen Austausch zu fördern.
Die Gründer der Westpommerschen Volkshochschule (WPHU) nahmen sich die deutschen Heimvolkshochschulen zum Vorbild. Die Initiatoren der Idee sehen die ZUL als eine Art interkulturelles Zentrum, das sowohl Langzeitkurse (zwei Jahre) als auch Kurzzeitkurse (Wochenendkurse) anbietet. Geplant sind außerdem Ausstellungen, Vernissagen, Workshops, Schulungen und Initiativen, die die lokale Gemeinschaft einbeziehen (sowohl die unmittelbaren Nachbarn als auch deutsche Freunde der ZUL).
Die ersten Kurse begannen, nachdem die Westpommersche Volkshochschule (in der Gemeinde Dobra Szczecińska) im März 2018 umstrukturiert worden war. Die Volkshochschule in Mierzyn ist die erste ihrer Art in der Woiwodschaft Westpommern und die erste in Westpolen. Trotz ihrer kurzen Geschichte ist sie die fünfte Volkshochschule, die im Nachkriegspolen gegründet wurde.
Die Westpommersche Volkshochschule ist eine Stiftung. Ihre Gründer beteiligen sich aktiv an den Treffen des Nationalen Volkshochschulennetzwerks und an der Weiterentwicklung des Volkshochschulen-Förderprogramms, das in Zusammenarbeit mit dem Ministerium für Kultur und Nationales Erbe entwickelt wurde. Sie führen außerdem Studienbesuche an ähnlichen Einrichtungen in Polen, Deutschland und Dänemark durch.
Wir konzentrieren uns auf praxisnahe Bildung, die den Menschen und ihren alltäglichen Herausforderungen gerecht wird. Wir legen Wert auf die Stärkung der Teilnehmenden, die Entwicklung ihrer persönlichen und beruflichen Kompetenzen sowie den Brückenschlag zwischen Kulturen und Generationen.
Wir betrachten jedes Projekt als Chance, das Leben der Teilnehmenden und ihrer Gemeinschaften nachhaltig zu verändern.
Präsidentin der Sozialversicherungsanstalt (ZUL)
Sie bekleidet eine führende Position und prägt die Vision und die strategische Ausrichtung der Stiftung. Als ausgebildete Pädagogin und Sozialarbeiterin verfügt sie über Qualifikationen in der Organisation und im Management von Sozialleistungen. Sie ist aufgeschlossen, kennt keine Langeweile und würde am liebsten doppelt so viele Stunden am Tag arbeiten. Sie ist kreativ und effizient. Mit großem Elan entwickelt sie Ideen, setzt sich ambitionierte Ziele und erreicht diese konsequent. Sie kann jede Krise bewältigen und das Team wieder auf Kurs bringen. Sie liebt guten Kaffee und Gesellschaftstanz.
Bürofachkraft
Sie meistert die Herausforderungen der Werbe-, Medien- und Büroarbeit mit Bravour. Sie kümmert sich gewissenhaft um Dokumente und die allgemeine Ordnung im Büro und sorgt dafür, dass es niemandem an etwas fehlt. Sie begrüßt jeden mit einem herzlichen Lächeln und ist stets hilfsbereit. Ihre Hobbys sind Reisen, sportliche Aktivitäten und Kunstgeschichte. Privat ist sie verheiratet und Mutter zweier Söhne.
Projektspezialistin
Einzigartig. Hundeliebhaberin und Sarkasmus-Fan. Man weiß nie, wann sie mit einem Kommentar kommt, der einem die Augen öffnet. Sie hält Projekte wie keine andere im Griff, und ihre Geheimwaffe ist Logik, die sie einsetzt, wenn unsere Begünstigten in Not sind. GPT-Chat? Verglichen mit Agata und ihrem Talent für offizielle Schreiben kann er höchstens die Auflösung von Grafikdateien in Canva verbessern.
In ihrem Fall sind die Bieszczady-Berge, wo man alles stehen und liegen lässt, Masuren.
Am besten passt dazu Segeln. Ihr Tee mit Zitrone und Honig (aus masurischen Imkereien) hebt garantiert die Stimmung.
Projektentwicklungsspezialist
Ein Ein-Mann-Betrieb und wandelndes Wissensarchiv. Er konzipiert, plant und setzt Projekte um. Als ausgebildeter psychosozialer Berater und Politikwissenschaftler hat er Tausende von Stunden Schulungen in Bereichen wie Kommunikation und Teambildung, Bürgerbeteiligung und Freiwilligenmanagement durchgeführt. Mit seinem durchdringenden Blick kann er Menschen wie durch ein Röntgenbild erfassen und sie dann auf den richtigen Weg führen.
Projektspezialistin
Projekte sind ihr natürliches Umfeld. Sie liebt Herausforderungen und das Entdecken neuer Horizonte. Sie knüpft schnell Freundschaften und schätzt die Zusammenarbeit mit Menschen sehr. Sie organisiert kulturelle, Bildungs-, soziale und sportliche Veranstaltungen. Als unverbesserliche Optimistin mit einem ansteckenden Lächeln bewegt sie sich souverän in der Medienwelt und konzentriert sich auf Markenaufbau. Sie ist eine begeisterte Gärtnerin und liebt gute Bücher.
W historii polskiej oświaty zachodzi pewna trudność jeśli chodzi o określenie konkretnej daty (a w tym i pierwszej placówki) powstania pierwszej instytucji funkcjonującej w oparciu o pedagogię Grundtviga. Uwagę na ten fakt zwraca również Tomasz Maliszewski, który w swoich rozlicznych tekstach rozważa odpowiedź na pytanie o to „jak daleko, jak głęboko w historię można sięgać, aby poszukiwać czy to instytucji społecznych lub innych zorganizowanych form działalności edukacyjnej, czy też rodzimych rozważań teoretycznych odpowiadających genetycznym założeniom idei, którą uosabia związek frazeologiczny uniwersytet ludowy?”. Podążając za tokiem myślowym Maliszewskiego warto by się zastanowić czy mówiąc o zaistnieniu koncepcji Szkoły dla Życia w Polsce należy podawać datę utworzenia Uniwersytetu Ludowego w Dalkach (1921 rok) przez księdza Antoniego Ludwiczaka, czy może raczej utworzonego w 1924 roku Uniwersytetu Ludowego w Szycach przez Ignacego Solarza, a może właściwiej byłoby sięgnąć nieco dalej i spostrzec, że dużo z koncepcji Grundtviga odnajdujemy w Naszym ojczystym Pszczelinie, gdzie Jadwiga Dziubińska w 1900 roku utworzyła Fermę Ogrodniczą dla dorosłych. Trudno jest jednoznacznie przyjąć, która z tych placówek zasługuje na miano pierwszego polskiego uniwersytetu ludowego. W mojej ocenie (ale także i innych badaczy uniwersytetów ludowych w Polsce) we wszystkich trzech wymienionych placówkach realizowano pedagogię Grundtviga, a zatem uznać można, iż pierwszym uniwersytetem ludowym w Polsce – choć nie noszącym takiej nazwy – będzie Farma Ogrodnicza prowadzona w mazowieckim Pszczelinie. To właśnie tam Jadwiga Dziubińska prowadziła placówkę, której konspiracyjnym celem „miało być jednak nie tylko przygotowanie słuchaczy do nowoczesnego gospodarowania na roli, ale także zaszczepienie w nich ducha społecznikowskiego i wychowanie przyszłych liderów społeczności lokalnej”. Działalność tej placówki, ale także kliku innych powołanych w kolejnych latach w Kruszynku, Sokołówku, Gołotczyźnie, Krasieninie oraz Bratnem (za: Maliszewski 2003), przerwał wybuch II Wojny Światowej. Od tego momentu losy polskich uniwersytetów ludowych bywały różne, jednak już zawsze (w mniejszej lub większej liczbie) były/są one obecne w historii oświaty osób dorosłych w Polsce.
Sięgając do ujęcia tradycyjnego Szkół dla Życia należy rozpocząć od przybliżenia wybitnej postaci Mikołaja Fryderyka Seweryna Grundtviga.
Duńczyka, który w toku swoich prac i analiz stworzył koncepcję uniwersytetu ludowego, jako placówki dla dorosłych mieszkańców wsi, „która by ich przygotowała do udziału w sprawach społecznych”. Grundtvig był duńskim teologiem i kapłanem, ale także filozofem, historykiem, poetą, pedagogiem i szanowanym działaczem społecznym. Pracował nad koncepcją Szkoły dla Życiaprzez okres blisko dwudziestu lat. Kiedy projekt szkoły dla ludu został zakończony, a decyzja Króla Christiana VIII o utworzeniu pierwszej wszechnicy – po kilkuletniej „walce” z opozycją – w końcu została ogłoszona odpowiednim dekretem, to nagła śmierć Króla przekreśliła możliwość wdrożenia w życie projektu grundtvigiańskiego.
Zawirowania historyczno-polityczne spowodowały, iż pierwszą szkołą ludową w pełni realizującą (ale nie od początku powstania) założenia ideowe M.F.S. Grundtviga był uniwersytet ludowy (Folkehojskole) w Ryslinge, w którym nauczano ubogich rolników, a jego założycielem był Krystian Kold (1816-1870). Był to moment przełomowy w historii uniwersytetów ludowych w Danii, które zyskały w krótkim czasie dużą popularność. Idea Szkoły dla Życia dość szybko „wyemigrowała” także do innych krajów, gdzie również cieszyła się niebagatelną popularnością.
Używamy plików cookies, aby ułatwić Ci korzystanie z naszego serwisu oraz do celów statystycznych. Jeśli nie blokujesz tych plików, to zgadzasz się na ich użycie oraz zapisanie w pamięci urządzenia. Pamiętaj, że możesz samodzielnie zarządzać cookies, zmieniając ustawienia przeglądarki.